Mutluluğu bir hayal haline getiren şey aslında sahip olmadıklarımız değil; hiçbir zaman sahip olamayacağımızı bildiğimiz halde peşinden koştuklarımızdır.

Sahip olduğumuz onca şeye rağmen bizden çok daha azına sahip olanların yüzlerindeki gülümsemeye imrenmemizin nedeni bir türlü yetinmeyi bilen "yüce ruh"ların arasına katılmayı öğrenememiş olmamızdandır.

Onca sevenimiz varken bizim istediğimizin bize istediğimiz şekilde davranmaması mutsuzluğumuzun kaynağı olabilmektedir. Bizler sadece sevilmek istemiyoruz. Her hangi biri tarafından sevilmek mutluluğumuz için yeterli olmuyor. Bizi mutlu eden şey; bizi, bizim istediğimizin sevmesidir.

Hayatta; bizim hayat serüvenimizi anlayacak ve bize ona göre davranacak, ona göre yaklaşacak yol arkadaşları arıyoruz. Bulamayınca da mutsuz bir yaşamın kapısının tokmağına dokunmuş oluyoruz.

Hayatın hiçbir anında bizi bir kaç saniye olsun hatırlamayacak insanlar için yaşamımızı zehir ediyoruz. Onlarca kişi bizi alkışlarken, alkış beklediğimiz insan(lar)ın bizi alkışlamıyor olması sevincimizi gölgelemeye yetebiliyor.

Başarıyı üzerimizde duran giysilerde, oturduğumuz koltuklarda, konuştuğumuz konularda ya da yüzümüzdeki zoraki gülümsemede bulanlar; en büyük yenilgiyi içimizde yaşadığımızı bilselerdi dünyanın en acınası varlıkları olarak görürlerdi bizleri.

Sürekli daha fazla "başarı" peşinde koşarken ardı sıra bıraktığımız insanların vardığımız noktada artık bizim yanımızda/arkamızda olmadıklarını görmek "yaşam sınavı"ndan kaldığımızın en büyük göstergesi değil midir?

Daha çok okudukça, daha çok bilgilendikçe, daha çok düşündükçe daha "saygın" olacağını düşünen insanların; en sonunda yalnız kalmaları yalnızlığın "yücelere" mahsus olduğunun mu yoksa bütün "okumaları"na rağmen "hayat sınavı"ndan kalmışlığın  göstergesi olarak mı alınmalı?

Zirvede çok kişiye yer olmadığı için "yalnızlığı tercih ettiğini" söylerken "yalnızlığın ıstırabını" örtmeye çalışan insanın mutlu olması söz konusu olabilir mi?

--------

Velhasıl insan kendine dert icat etmek için kaşınan….(diyecem ama işte çocuk okuyuculara kötü örnek olur.)